ECGT – dyrektywa (UE) 2024/825 o twierdzeniach ekologicznych (greenwashing)

ECGT (ang. Empowering Consumers for the Green Transition) to dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825 z dnia 28 lutego 2024 r. w sprawie zmiany dyrektyw 2005/29/WE i 2011/83/UE w odniesieniu do wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami oraz lepsze informowanie. Obejmuje komunikację handlową przedsiębiorców wobec konsumentów, także dotyczącą towarów importowanych.

Pojęcia dodane do dyrektywy 2005/29/WE

Twierdzenie dotyczące ekologiczności

Każdy komunikat lub oświadczenie w komunikacji handlowej, nieobowiązkowe na mocy prawa Unii ani prawa krajowego, w dowolnej postaci – tekstu, ilustracji, grafiki lub symbolu, np. oznakowania, nazwy handlowej czy nazwy przedsiębiorstwa – które stwierdza lub sugeruje, że produkt, kategoria produktów, marka lub przedsiębiorca ma pozytywny wpływ na środowisko lub nie ma na nie wpływu, jest mniej szkodliwy dla środowiska niż inni albo że jego oddziaływanie poprawiło się z czasem.

Ogólne twierdzenie dotyczące ekologiczności

Twierdzenie dotyczące ekologiczności przekazane w formie pisemnej lub ustnej, niezawarte w oznakowaniu dotyczącym zrównoważonego charakteru, gdy jego specyfikacja nie jest podana w jasny i wyraźny sposób za pomocą tego samego środka przekazu.

Oznakowanie dotyczące zrównoważonego charakteru i system certyfikacji

Oznakowanie dotyczące zrównoważonego charakteru to dobrowolny znak zaufania, znak jakości lub znak równoważny, wyróżniający produkt, proces lub przedsiębiorcę ze względu na cechy środowiskowe lub społeczne. System certyfikacji to system weryfikacji przez osobę trzecią, otwarty dla przedsiębiorców na przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunkach, na podstawie którego można stosować takie oznakowanie.

Nowe praktyki zawsze uznawane za nieuczciwe

Dyrektywa dodaje do załącznika I dyrektywy 2005/29/WE („czarnej listy”) m.in.:

• umieszczanie oznakowania dotyczącego zrównoważonego charakteru, które nie jest oparte na systemie certyfikacji ani nie zostało ustanowione przez organy publiczne;
• formułowanie ogólnego twierdzenia dotyczącego ekologiczności bez możliwości wykazania uznanej wysokiej efektywności ekologicznej;
• twierdzenia odnoszące się do całego produktu lub całej działalności, gdy dotyczą tylko ich wybranego aspektu;
• twierdzenie, uzasadniane kompensowaniem emisji gazów cieplarnianych, że produkt ma neutralny, ograniczony lub pozytywny wpływ na środowisko pod względem emisji;
• przedstawianie wymogów prawnych obowiązujących wszystkie produkty danej kategorii jako cechy wyróżniającej ofertę;
• praktyki dotyczące trwałości i naprawy, m.in. fałszywe twierdzenia o trwałości towaru, przedstawianie towaru jako nadającego się do naprawy, gdy tak nie jest, czy zatajanie właściwości wprowadzonej w celu ograniczenia trwałości.

Zmiany dyrektywy 2011/83/UE

Dyrektywa wprowadza obowiązki informacyjne przed zawarciem umowy, m.in. dotyczące handlowej gwarancji trwałości udzielanej przez producenta oraz zharmonizowanej informacji przypominającej o co najmniej dwuletnim okresie odpowiedzialności sprzedawcy za zgodność towaru z umową.

Daty

Państwa członkowskie miały przyjąć i opublikować przepisy transponujące do 27 marca 2026 r. i stosują je od 27 września 2026 r.